Główną podstawą tego ciasta, zwanego „provence”, jest wyborne młode masło. Funt oparzonych migdałów utłuc w moździerzu, jeżeli można porcelanowym, z pół funtem cukru miałkiego i przesiać przez rzadkie sito. Następnie ubić 12 białek na sztywną pianę, wsypać migdały z cukrem, wymieszać szybko, rozłożyć na dwa równe, płytkie blaszane blaty tortowe, wyłożone papierem, i upiec w miernie gorącym piecu, uważając, żeby się zbytecznie nie zrumieniły. Papier, po upieczeniu, zwilżyć wodą, a odejdzie natychmiast.
Oddzielnie zrobić masę do przełożenia. Funt tureckich orzechów, ważonych z łupiną, obranych z łupiny twardej, ususzyć pod blachą, utłuc, ususzyć i przesiać przez rzadkie sito. Pół funta najlepszego młodego masła ubić na lodzie na pianę, dosypać pół funta przesianej przez sito mączki cukrowej z pod maszyny, wsypać przesiane orzechy, dolać dwie łyżki, nie więcej, kremowej śmietanki, wymieszać dobrze i wynieść do zimnej piwnicy lub na lód, na parę godzin, a gdy będzie sztywne, nakładać na palec grubości na owe migdałowe blaty, złożyć razem, polać konserwą ponczową ciepłą lub zimną nawet, a gdy konserwa uschnie, krajać w kawałki, maczając bardzo ostry nóż w gorącej wodzie. Zamiast orzechów można w sypać do ubitej masy pół funta dobrej, utartej czekolady. Tę samą masę można kłaść w dwa blaty biszkoptowe lub piaskowe, a będzie ciasto wyższe i pokaźniejsze.