Ćwierć kilo starannie przebranych liści szpinaku wrzucić na osolony wrzątek, zagotować raz, odcedzić na durszlaku, przelać zimną wodą i przepuścić przez maszynkę, lub przetrzeć przez sito. Przestygłą masę przełożyć do miski, wbić dwa jaja całe, dodać dwie łyżki wody zimnej, dużą garść parmezanu, łyżeczkę soli i tyle mąki pszennej, aby można było zagnieść ciasto, jak na kluski krajane. Po doskonałem wyrobieniu, przykryć ciasto miską i dać mu poleżeć godzinę. Następnie rozwałkować jaknajcieniej, przysypać lekko mąką, zwinąć w rolkę i krajać ostrym nożem paski, szerokości jednego centymetra. Paski te należy pozostawić tak długie, jak się ukrają: jest to charakterystyczną cechą wszystkich włoskich makaronów, że się je gotuje i podaje jaknajdłuższe.
Gotuje się makaron w dużej ilości mocno osolonej wody. Gdy tylko utraci smak surowej mąki, natychmiast odlać na durszlak lub sito. Nie powinien być rozgotowany, ani rozklejony. Na półmisku pokrywa się makaron cienkiemi płatkami śmietankowego, zimnego masła. Ser ostry, tarty podaje się do niego oddzielnie.